ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ & ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ του Α.Ρ.Μ.Ο για την κρίση και την απάντηση της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.

ΤΑΞΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΑΪΚΟΣ Ο ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΓΙΑ ΤΟ 2010

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

Προϋπολογισμό λιτότητας και περικοπών, στα χνάρια των αντιλαϊκών προϋπολογισμών των κυβερνήσεων της ΝΔ, πρότεινε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Είναι ένας προϋπολογισμός που θέτοντας ως απόλυτη προτεραιότητα την μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος στο 9,2% το 2010 από 12,2% φέτος, κι όχι την ανακούφιση των εργαζομένων, αν γίνει νόμος θα δυσχεράνει τη θέση της εργαζόμενης πλειοψηφίας και θα ευνοήσει την αστική τάξη.

Ο προϋπολογισμός του 2010 αυξάνει τους φόρους κατά 3,5 δισ. ευρώ (προβλέψεις για το 2010: 54,1 δισ. ευρώ, έναντι εκτιμήσεις πραγματοποιήσεων για το 2009: 50,6 δισ. ευρώ).

Η αύξηση των φόρων επιβαρύνει δυσανάλογα τους μισθωτούς. Ταυτόχρονα μειώνονται τα φορολογικά βάρη των επιχειρήσεων. Τη στιγμή που ο φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων μειώνεται(!) κατά 7,2% σε σχέση με φέτος, ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων αυξάνεται κατά 4,4%, οι έμμεσοι φόροι αυξάνονται κατά 5,7% κι οι Ειδικοί Φόροι Κατανάλωσης (καπνού κ.α.) αυξάνονται κατά 9,4%.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, παρά τις καταγγελίες που έκανε στο παρελθόν, διατηρεί άθικτους κι ενσωματώνει στο νομοθετικό φορολογικό της οπλοστάσιο ακραία αντιλαϊκούς νόμους της ΝΔ, όπως την αύξηση του ΦΠΑ κατά 1 μονάδα και την μείωση των φορολογικών συντελεστών των επιχειρήσεων κατά 10 ολόκληρες μονάδες.

Σε αυτό το πλαίσιο η έκτακτη εισφορά που επέβαλε η κυβέρνηση στις μεγάλες κερδοφόρες επιχειρήσεις δεν ανατρέπει την φιλο-επιχειρηματική πολιτική, αλλά τη διαιωνίζει! Γι αυτό το δέχτηκε χωρίς αντιδράσεις κι ο ΣΕΒ.

Επιπλέον βήμα για την όξυνση της φορολογικής αδικίας που συντελείται εις βάρος των μισθωτών θα αποτελέσει το αναμενόμενο φορολογικό νομοσχέδιο. Η αδικία σήμερα δεν εντοπίζεται στον μεγάλο αριθμό των φοροαπαλλαγών, όπως διατείνεται ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, αλλά στο γεγονός ότι ακόμη και στον προϋπολογισμό του 2010 που έφερε το ΠΑΣΟΚ οι έμμεσοι φόροι είναι πολλοί περισσότεροι από τους άμεσους (30,4 δισ. ευρώ έναντι 23,7 δισ. ευρώ) και στη θεσμοθετημένη, επίσημη απαλλαγή του κεφαλαίου από κάθε ουσιαστική υποχρέωση!

Ο ταξικός χαρακτήρας του προϋπολογισμού αποκαλύπτεται κι από την καθαρή μείωση στη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων το 2010 κατά 8,3% σε σχέση με το τρέχον έτος. Ειδικότερα η χρηματοδότηση του ΟΑΕΕ, που ενδιαφέρει και πολλούς συναδέλφους, θα είναι σχεδόν κατά ένα τρίτο (27,3%) μικρότερη σε σχέση με φέτος. Ως αποτέλεσμα θα αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του ακόμη πιο δύσκολα και νέα χαράτσια μαζί με την υποβάθμιση των ήδη άθλιων παρεχόμενων υπηρεσιών πολύ πιθανά θα μας περιμένουν. Κι όλα αυτά ενώ η κυβέρνηση σκοπεύει να δώσει, σύμφωνα με δηλώσεις (25/11/2009) του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Ευ. Βενιζέλου, για εξοπλιστικά προγράμματα τα επόμενα χρόνια 25 δισ. ευρώ!

Ο αντιλαϊκός προϋπολογισμός συμπληρώνεται με το πραξικοπηματικό άνοιγμα του ασφαλιστικού. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κι ο υπουργός Εργασίας, Ανδ. Λοβέρδος (στα χνάρια της Φ. Πετραλιά, του Δ. Ρέππα κ.α.), σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα επιχειρήσουν το επόμενο διάστημα να ανατρέψουν κατακτήσεις και κατοχυρωμένα δικαιώματα επικαλούμενοι την ανάγκη μείωσης των κρατικών δαπανών και περιορισμού του ελλείμματος. Ο «διάλογος» που ξεκινούν, με την στήριξη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ) είναι προσχηματικός και στόχο έχει τη νομιμοποίηση στα μάτια της κοινωνίας αντιλαϊκών μέτρων όπως η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης κι η κατακρεούργηση των κοινωνικών παροχών.

Η αντιλαϊκή πολιτική της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ φαίνεται επίσης από τις αντεργατικές ρυθμίσεις που περνάει στο μέτωπο των εργασιακών σχέσεων. Ειδικότερα, το θετικό μέτρο της κατάργησης των Stage στο δημόσιο δεν αποτέλεσε ταυτόχρονα μέτρο ενίσχυσης της μόνιμης και σταθερής εργασίας, αλλά αξιοποιήθηκε ως μέτρο μείωσης των μισθολογικών δαπανών. Ως αποτέλεσμα της μη πλήρωσης των σχετικών θέσεων εργασίας με μόνιμο προσωπικό οι δημόσιες υπηρεσίες θα υπολειτουργούν κι οι στρατιές των ανέργων θα αυξηθούν.

Επίσης, η κατηγορηματική άρνηση της κυβέρνησης να ικανοποιήσει τα αιτήματα των λιμενεργατών του Πειραιά για επιστροφή του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας στο δημόσιο και πλήρη διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων δείχνει την ειλημμένη απόφαση του ΠΑΣΟΚ να συνεχίσει να υπηρετεί τη γραμμή της ΝΔ για ξεπούλημα του ΟΛΠ στους Κινέζους, του ΟΤΕ στους Γερμανούς και της Ολυμπιακής στον Βγενόπουλο.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΡΟΪΔΙΑ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΑΣΟΚ – ΕΕ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ – ΝΔ,

ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ!

Απέναντι στον αντεργατικό οδοστρωτήρα που έρχεται το ΑΡΜΟ πιστεύει πως μόνη απάντηση είναι οι εργατικοί αγώνες. Η ανάπτυξη ταξικών, μαχητικών κινητοποιήσεων ενάντια στην εφαρμοζόμενη πολιτική αποτελεί μονόδρομο σήμερα για να μην περάσει η αντιλαϊκή πολιτική.

Τη μάχη αυτή δεν μπορεί να τη δώσει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία που έσπευσε να εκφράσει τη ικανοποίησή της από τον προϋπολογισμό, που αναπαράγει την ιδεολογική τρομοκρατία του χρέους και των ελλειμμάτων και στέκεται εχθρικά απέναντι σε κάθε ανεξάρτητη εργατική πρωτοβουλία.

Με αυτό το πλαίσιο για να μείνουν στα χαρτιά τα σχέδια κυβέρνησης – ΕΕ – κεφαλαίου – ΝΔ απαιτείται ανεξάρτητος ταξικός συντονισμός των εργατικών σωματείων με μαζικές διαδικασίες, σχέδιο και κλιμάκωση στην κατεύθυνση ενός παρατεταμένου αγώνα για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Νοέμβριος 2009

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Β. ΜΗΝΑΚΑΚΗΣ

Πίσω από την κρίση που ξέσπασε στις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη οδηγώντας ακόμα και τους Ταλιμπάν των ελεύθερων αγορών να διερωτώνται για τις αιτίες του "χρηματοπιστωτικού τσουνάμι" σύμφωνα με τον Άλαν Γκρίνσπαν, δεν βρίσκονται οι υπερβολές του χρηματοπιστωτικού συστήματος ή η απληστία των αργυρώνητων στελεχών τους. Βρίσκονται οι βαθύτεροι νόμοι κίνησης του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και οι εσωτερικές αντιφάσεις του.

Γύρω από την ερμηνεία της κρίσης και τις αιτίες της διεξάγεται μια έντονη ιδεολογική και πολιτική διαπάλη. Όπως είναι φανερό, το επίδικό της δεν είναι το χθες, αλλά τα συμπεράσματα που θα βγάλει ο κόσμος της εργασίας γι' αυτό που γίνεται και γι' αυτό που ως κοινωνικοπολιτική διέξοδος πρέπει να γίνει.
Σύμφωνα με αρκετές αστικές ερμηνείες, η κρίση οφείλεται στις διαρθρωτικές ανισορροπίες της οικονομίας (ειδικά της αμερικανικής) που δημιουργήθηκαν από λάθος πολιτικές επιλογές, στην απληστία που έδειχναν κυρίως οι επενδυτικές τράπεζες και οι διαχειριστές κεφαλαίων (τα πολυσυζητημένα golden boys), στην απουσία αποτελεσματικού θεσμικού πλαισίου που θα ρυθμίζει τους κανόνες του παιχνιδιού και θα αποτρέπει κραυγαλέες εκτροπές.
Κυρίαρχη θέση όμως έχουν οι διάφορες εκδοχές των αντινεοφιλελεύθερων, νεο-κεϋνσιανών απόψεων, οι οποίες αποδίδουν την κρίση στο νεοφιλελεύθερο φονταμενταλισμό των κυβερνήσεων και τη θρησκευτική προσήλωση στις απελευθερωμένες αγορές, στην κυριαρχία της χρηματοπιστωτικής σφαίρας απέναντι στη λεγόμενη "πραγματική οικονομία" (π.χ. οι αναλύσεις περί "καπιταλιστικού καζίνο") και της οικονομίας απέναντι στην πολιτική, στην απουσία ρυθμιστικών κανόνων και "κοινωνικών κριτηρίων" από την πλευρά του κράτους, της πολιτείας και της πολιτικής, που θα ελέγχουν τους μηχανισμούς της αγοράς.
Οι δύο οπτικές έχουν ορισμένες διαφορές και ένα σημαντικότατο κοινό σημείο: Και από τις δύο απουσιάζει ως αιτία το ίδιο το σύστημα της ατομικής ιδιοκτησίας, της μισθωτής εκμετάλλευσης, της ελεύθερης αγοράς, του ανταγωνισμού και της κρατικής καταπίεσης - άρα απουσιάζει ως λύση η σύγκρουση με αυτά τα δομικά στοιχεία του συστήματος.
Σύμφωνα, λοιπόν, με το κυρίαρχο ιδεολογικό σχήμα της περιόδου, βασική αιτία της κρίσης είναι η απληστία, η κερδοσκοπική διάθεση που επέδειξαν ορισμένοι τραπεζίτες, διαχειριστές κεφαλαίων και επενδυτές. Στον πυρήνα του σχήματος βρίσκεται η άποψη που καταδικάζει το "χυδαίο ή άκρατο καπιταλισμό", τις "υπερβολές" της ελεύθερης οικονομίας και της αγοράς, αλλά όχι την "εντός λογικών πλαισίων και με κοινωνική υπευθυνότητα" λειτουργία τους. Όμως οι "ακρότητες" δεν είναι φαινόμενα που αντιστρατεύονται τη φύση του καπιταλισμού, αλλά εκδηλώσεις της σύμφυτης με αυτόν τάσης για αναζήτηση του μέγιστου κέρδους. Με αυτή την έννοια, το ζητούμενο για τα εργατικά συμφέροντα δεν είναι απλώς το "ψαλίδισμα των υπερβολών" ή η "θέσπιση ρυθμιστικών κανόνων", αλλά η κατάργηση της εκμετάλλευσης, της ατομικής ιδιοκτησίας και της αγοράς που όσο διατηρούνται, θα αναπαράγουν διαρκώς την απληστία και το "εντός" αλλά και το "εκτός πλαισίων" κυνήγι του κέρδους.
Στη βάση αυτή επιβάλλεται να προσεγγιστεί και ο διαχωρισμός "πραγματικής" και "εικονικής - πλασματικής οικονομίας", ένας διαχωρισμός που συνοδεύεται από μια γραμμή ανάλυσης για την κρίση (τη χαρακτηρίζει ως χρηματοπιστωτική κρίση ή κρίση της "πλασματικής οικονομίας") αλλά και από μια γραμμή διεξόδου (που εδράζεται στην ενίσχυση της "πραγματικής οικονομίας").
Παρότι, όμως, υπάρχει μια ορισμένη διάκριση και αυτονομία του χρηματοπιστωτικού - πλασματικού κεφαλαίου (της σφαίρας της κυκλοφορίας, στην οποία κατανέμεται ένα τμήμα της υπεραξίας και των κερδών) από το παραγωγικό κεφάλαιο (της άμεσα παραγωγικής σφαίρας, στην οποία - και μόνο σε αυτή - παράγεται η υπεραξία), τελικά οι σφαίρες αυτές διαπλέκονται οργανικά και είναι αλληλένδετες και η εν λόγω διάκριση δεν έχει τη βαρύτητα που της αποδίδεται. Μάλιστα, οι δύο αυτοί τομείς δεν αλληλοδιαπλέκονται ισότιμα, αλλά συνδέονται με έναν τρόπο που τοποθετεί στην "καρδιά" των καπιταλιστικών σχέσεων συνολικά τη σφαίρα της άμεσης παραγωγής και της πραγματικής συσσώρευσης, στην οποία παράγεται όλη η μάζα της υπεραξίας (η οποία, στη συνέχεια, κατανέμεται στα διάφορα τμήματα του κεφαλαίου).
Έτσι, η ευρωστία στη σφαίρα της κυκλοφορίας και της πίστης, τελικά, αντανακλά και εν μέρει προεξοφλεί τις ανοδικές τάσεις της υπεραξίας και των κερδών που αντλεί το παραγωγικό κεφάλαιο ή έστω την ελπίδα τέτοιων τάσεων. Λέμε όμως "τελικά", διότι το πλασματικό - χρηματικό κεφάλαιο μπορεί σε ορισμένες περιόδους - όχι για πάντα - να εκδηλώνει μια υπερανάπτυξη και αυτονόμηση (κι αυτό συνέβη στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, ιδιαίτερα μετά από ένα χρονικό σημείο).
Τούτη η κλασική μαρξιστική θέση επιβεβαιώνεται πλήρως και στην πρόσφατη κρίση, όπου τόσο η απαρχή της χρηματιστικής υπερεπέκτασης όσο και η απαρχή της κρίσης πυροδοτήθηκαν από διεργασίες στη σφαίρα της άμεσης παραγωγής και της εκμετάλλευσης - απόσπασης υπεραξίας.
Πιο συγκεκριμένα, η υπερδιόγκωση του πλασματικού - χρηματικού κεφαλαίου (η πλασματική αξία των διεθνών συμβολαίων στα τέλη του 2007 ήταν 600 τρισ. δολ., ποσό 11 φορές μεγαλύτερο του παγκόσμιου ΑΕΠ) πυροδοτήθηκε εκτός των άλλων από την αύξηση της μάζας της υπεραξίας (κυρίως με μεθόδους άμεσης εκμετάλλευσης και άντλησης απόλυτης υπεραξίας) στις αναδυόμενες καπιταλιστικές οικονομίες, η οποία διοχετεύθηκε στις τράπεζες της αναπτυγμένης Δύσης, επιτρέποντάς τους να χορηγούν χαμηλότοκα δάνεια (μόνο η Κίνα είχε το 2007 συναλλαγματικά διαθέσιμα 1,8 τρισ. δολάρια, τα 2/3 των οποίων είχαν επενδυθεί στις ΗΠΑ), από την προσπάθεια να αξιοποιηθούν επικερδέστερα τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια που δεν έβρισκαν διέξοδο στην "πραγματική οικονομία" (ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου τα πολυεθνικά - πολυκλαδικά μονοπώλια δραστηριοποιούνταν και στις δύο σφαίρες), γεγονός που έστρεφε τις τράπεζες σε πιο ριψοκίνδυνες μορφές από την επιτάχυνση του χρόνου περιστροφής του κεφαλαίου (βοηθούντων και των νέων τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνίας), από την απελευθέρωση των διεθνών ροών εμπορευμάτων και κεφαλαίων, από τη λεηλασία των λαϊκών αποταμιεύσεων και των αποθεματικών των συντάξεων, από τον οξύτατο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό και τέλος, από την απληστία που χαρακτηρίζει το κεφάλαιο και τις "αγορές".
Αλλά και η κρίση πυροδοτήθηκε από την επανεμφάνιση των τάσεων μείωσης της μάζας και του ποσοστού υπεραξίας που εκδηλώθηκαν με τη διάψευση των προσδοκιών κερδοφορίας (που ψαλίδιζε την αξία των μετοχών και τη δυνατότητα των μισθωτών να αποπληρώσουν τα δάνειά τους) με τη μείωση της βιομηχανικής παραγωγής και των ρυθμών ανάπτυξης.
Συνολικά, μπορούμε να πούμε ότι με την πιστωτική υπερεπέκταση της προηγούμενης περιόδου διαμορφώθηκε ένας ιδιόμορφος "τραπεζικός κεϋνσιανισμός", που στη θέση της παραδοσιακής "ενεργούς ζήτησης" και του "έμμεσου μισθού" έβαζε την απλόχερη χορήγηση δανείων (για αγορά κατοικίας, καταναλωτικών αγαθών κ.λπ.) συχνά μάλιστα, με υψηλό ρίσκο. Αυτό το πρότυπο στηρίχτηκε ακόμη στην τιτλοποίηση - διασπορά του κινδύνου από αυτά τα δάνεια (με τη διαμόρφωση κάθε λογής παραγώγων, "τοξικών ομολόγων" και άλλων χρηματιστηριακών προϊόντων, που δημιούργησαν πλασματικές αξίες πολλαπλάσιες της αξίας των προϊόντων που βρίσκονταν στη βάση αυτής της πυραμίδας, έχοντας αναλογίες με τα μεγάλα ελλείμματα και τη δημοσιονομική χαλαρότητα του παραδοσιακού κεϋνσιανισμού) και στις προσδοκίες κερδοφορίας της λεγόμενης "πραγματικής οικονομίας" των καπιταλιστικών χωρών (που αύξανε την καταναλωτική δυνατότητα των μισθωτών). Επιπλέον, αυτό το πρότυπο αποτελούσε σημείο μιας ορισμένης σύγκλισης συμφερόντων των εργαζομένων (που απέφευγαν την απόλυτη εξαθλίωση και εξασφάλιζαν "χρήμα" σε περιόδους σκληρής λιτότητας), της λεγόμενης "πραγματικής οικονομίας" (καθώς έτσι εξασφάλιζε την πώληση των προϊόντων της, άρα την πραγμάτωση της υπεραξίας) και του χρηματοπιστωτικού τομέα (που έτσι αποσπούσε για λογαριασμό του ένα διαρκώς αυξανόμενο τμήμα της συνολικά παραγόμενης υπεραξίας και του όγκου των κερδών), άρα πεδίο οικοδόμησης ενός κοινωνικοπολιτικού μπλοκ στήριξης της ακολουθούμενης πολιτικής.
Έτσι, παρότι σήμερα στην πρώτη γραμμή των κρισιακών φαινομένων βρίσκονται το χρηματοπιστωτικό σύστημα (που ούτως ή άλλως δεν πατάει σε τόσο σταθερές βάσεις όσο το παραγωγικό κεφάλαιο), η κρίση αγγίζει όλους τους τομείς της καπιταλιστικής οικονομίας. Για όλους τους λόγους που προαναφέρθηκαν και για έναν ακόμη: Γιατί υπάρχει αξεδιάλυτη συνύφανση τραπεζικού - χρηματιστικού - βιομηχανικού τομέα (άρα οι τριγμοί του ενός μεταβιβάζονται στον άλλο) και γιατί οι επενδύσεις σε κεφαλαιουχικό εξοπλισμό στηρίζονται σε τραπεζικά δάνεια και τα δάνεια σε προσδοκίες κερδοφορίας (αυτή τη σχέση πριμοδοτούν οι διάφοροι επενδυτικοί - αναπτυξιακοί νόμοι και εδώ εντάσσονται οι εταιρείες επιχειρηματικών συμμετοχών - venture capital - που χρηματοδότησαν την ανανέωση των παραγωγικών μέσων στην υψηλή τεχνολογία, στις βιοτεχνολογίες και στις πράσινες τεχνολογίες).
Είναι χαρακτηριστικό εδώ το παράδειγμα της Ελλάδας: Η αύξηση του ενεργητικού της βιομηχανίας κατά 9,45% το 2005 χρηματοδοτήθηκε κατά 66,36% από δάνεια και κατά 34,64% από αύξηση των ιδίων κεφαλαίων, ενώ η αύξηση των τραπεζικών υποχρεώσεων κατά 24,3% το 2004 συνοδεύτηκε από πτώση της αποδοτικότητας των κεφαλαίων κατά 8,73%. Εξίσου χαρακτηριστική είναι η κατάσταση με τις άμεσες και μακροπρόθεσμες δανειακές υποχρεώσεις των ελληνικών εισηγμένων επιχειρήσεων. Σε δωδεκάμηνη βάση τον Ιούνιο, οι μακροπρόθεσμες παρουσιάζουν αύξηση 41% και οι βραχυπρόθεσμες 38% σε σχέση με τον Ιούνη του 2007, πράγμα που σημαίνει ότι τόσο η μακροπρόθεσμη πορεία των παγίων κεφαλαίων και επενδύσεών τους (δηλαδή του σταθερού κεφαλαίου), όσο και το κεφάλαιο κίνησής τους είναι στενά συναρτημένο με το χρηματοπιστωτικό τομέα.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι εδώ

ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝ ΟΙ ΑΣΤΟΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΓΡΙΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΥΣ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ

Σημαίνει μήπως η κρίση ότι "πέθανε ή χρεοκόπησε" ο νεοφιλελευθερισμός, όπως διατείνονται αρκετοί δημοσιολόγοι; Κάθε άλλο. Βεβαίως είναι αλήθεια ότι η κρίση και η αστική στρατηγική αντιμετώπισής της καταρρακώνουν βασικά σχήματα του λεγόμενου "νεοφιλελευθερισμού" και την αστική θεωρία ότι ο καπιταλισμός μπορεί να ξεπερνά τις κρίσεις του και να δίνει απαντήσεις στις ανθρώπινες ανάγκες.
Ωστόσο, η άποψη περί" τέλους του νεοφιλελευθερισμού" δεν πατάει στην πραγματικότητα. Κι αυτό γιατί η απελευθέρωση των αγορών, η εμπορευματοποίηση των πάντων και η χρηματοπιστωτική υπερανάπτυξη δεν αποτελούν παρά μόνο τη μία πλευρά των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων που χαρακτηρίζουν το σύγχρονο καπιταλισμό. Τα άλλα τους στοιχεία είναι η αχαλίνωτη (με μοντέρνους και παραδοσιακούς τρόπους) εκμετάλλευση των μισθωτών, η επέκταση του πολεμικού στοιχείου, οι καπιταλιστικές ολοκληρώσεις και η "παγκοσμιοποίηση", η λεηλασία των λαϊκών ελευθεριών αλλά και της φύσης. Μάλιστα, όλα αυτά προωθήθηκαν όχι μόνο στις ΗΠΑ κι όχι μόνο από κλασικές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, αλλά σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο και από κάθε λογής κυβερνήσεις (σοσιαλδημοκρατικές, κεντροαριστερές, μεγάλων συνασπισμών κ.λπ.).
Από αυτή την άποψη, οι διαφαινόμενες αστικές απαντήσεις στην κρίση τροποποιούν μεν κάποια στοιχεία της κυρίαρχης ως τώρα αστικής στρατηγικής, ωστόσο δεν φαίνεται για την ώρα να συνιστούν συνολικότερη αλλαγή στρατηγικής, να διαμορφώνουν ένα άλλο "παράδειγμα". Αντίθετα, συνθέτουν ένα νέο κανιβαλικό γύρο λεηλασίας των εργατικών αναγκών, μια νέα φάση επιθετικότερης προώθησης των αναδιαρθρώσεων του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Η προαναφερθείσα τροποποίηση αφορά κατά βάση ορισμένες μορφές κρατικομονοπωλιακής παράμβασης, ωστόσο ούτε η φιλοσοφία αυτής της παράμβασης αλλάζει (παραμένει εκφραστής των συλλογικών συμφερόντων του κεφαλαίου), ενώ τα βάρη της φορτώνονται με κλασικό νεοφιλελεύθερο τρόπο στους εργαζόμενους. Παράλληλα, δεν αναιρούνται άλλες λειτουργίες, πολύ βασικές για τον καπιταλισμό και πολύ χαρακτηριστικές για τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό και το λεγόμενο "νεοφιλελευθερισμό": Δεν αναιρούνται οι ιδιωτικοποιήσεις, η συντρηβή του "κράτους πρόνοιας" και η τάση πλήρους εμπορευματοποίησης όλων των πλευρών της κοινωνικής ζωής και της φύσης. Επιπλέον, δηλώνεται ότι οι χρηματοπιστωτικοί φορείς, αφού εξυγιανθούν, θα επιστρέψουν σε ιδιωτικά χέρια. Τέλος, άλλα καίρια στοιχεία της λεγόμενης νεοφιλελεύθερης στρατηγικής (π.χ. πόλεμος, στέρηση ελευθεριών, υπερεκμετάλλευση των μισθωτών) όχι μόνο δεν αναιρούνται, αλλά θα ενταθούν.

ΠΡΙΝ 2/11/200

Κρίση και αξία

Του ΔΗΜΟΦΑΝΗ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ

Φαίνεται ότι οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις έχουν καταστεί σύμφυτο χαρακτηριστικό του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, στο πλαίσιο του οποίου, εξέχοντα ρόλο διαδραματίζει το πλασματικό-χρηματικό κεφάλαιο. Σχεδόν μια εικοσαετία που χαρακτηρίζεται από συνεχείς χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις οποίες έχουν χαθεί δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων, το κόστος των οποίων κάθε φορά καλούνται να πληρώσουν οι εργαζόμενοι με την χειροτέρευση των όρων εργασίας τους (μισθοί, ωράρια, ασφάλιση) πράγμα που συνεπάγεται την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης τους από το κεφάλαιο και τον γενικότερο περιορισμό δικαιωμάτων και κατακτήσεων.

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και η εισδοχή της στο παγκοσμοιοποιημένο πλέον σύστημα του καπιταλισμού, η ουσιαστική ένταξη στο ίδιο σύστημα και των χωρών του Τρίτου κόσμου, όπως της Ινδίας αλλά κυρίως της Κίνας, έδωσαν στο κεφάλαιο τεράστιες δυνατότητες επέκτασης και εμβάθυνσης της εκμετάλλευσης και απόσπασης υπεραξίας σε όλες τις μορφές σε μια νέα και πρωτόγνωρη κλίμακα. Η υπερπροσφορά εργατικής δύναμης έδωσε, (και στον βαθμό που δεν υπάρχει άνοδος του επιπέδου της ταξικής πάλης την δίνει ακόμα) τη δυνατότητα στο κεφάλαιο να ρίξει στον Καιάδα τμήματα της εργατικής τάξης (αναθεωρώντας εκ βάθρων την πολιτική διαχείρισης της εργατικής δύναμης), με αντίτιμο όμως εξαιτίας της αύξησης της συχνότητας των κρίσεων, (ως αποτέλεσμα της υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου που οδηγεί στην πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους), να τίθεται σε κίνδυνο η μακροχρόνια σταθερότητα του ίδιου του πολιτικού του συστήματος.

Στο πλαίσιο της παγκόσμιας οικονομίας, από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 οι υψηλοί ρυθμοί οικονομικής μεγέθυνσης που παρατηρήθηκαν, συντηρήθηκαν αρχικά κυρίως εξ’ αιτίας της τεχνικής προόδου, δηλαδή σύμφωνα με την μαρξιστική πολιτική οικονομία χάρη στην αύξηση της απόσπασης της λεγόμενης σχετικής υπεραξίας, (που όμως καθώς προχωρούσε η συσσώρευση οδήγησε σε αύξηση της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου και σε υπερσυσσώρευση) η οποία στη συνέχεια άρχισε να υποκαθίσταται σε ολοένα και μεγαλύτερη έκταση κυρίως από την εφαρμογή τεχνικών απόσπασης απόλυτης υπεραξίας σε μία προσπάθεια καθυστέρησης και αντιστροφής των συνεπειών της αύξησης της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου και της συνέπειας της, που είναι η πτώση του ποσοστού κέρδους.

Η Προσπάθεια παράκαμψης του Νόμου της Αξίας

Προκειμένου δε να γίνει πιο κατανοητός ο ρόλος και η σημασία των τεχνικών απόσπασης απόλυτης υπεραξίας και τι σημαίνουν αυτές για τους εργαζόμενους, θα πρέπει να τονιστεί ότι σύμφωνα με τον Μάρξ, οι καπιταλιστές μπορούν να χρησιμοποιήσουν ορισμένες τεχνικές σε μια προσπάθεια να καθυστερήσουν ή και να αναστείλουν τα αποτελέσματα του νόμου της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους. Σε μακροοικονομικό επίπεδο, η υπεραξία που παράγεται σε μια χρονική περίοδο είναι ίση με τη διαφορά, (μετρημένη σε όρους αξίας), ανάμεσα στο συνολικό χρόνο εργασίας των απασχολουμένων εργατών και στο χρόνο εργασίας που πρέπει να αφιερώσουν οι εργάτες στην παραγωγή των προϊόντων που είναι απαραίτητα για την διατήρηση του βιοτικού τους επιπέδου. Οι καπιταλιστές μπορούν, επομένως, να αυξήσουν την υπεραξία που αποσπούν σε μια χρονική περίοδο με τους παρακάτω τρόπους: Πρώτο, αν αυξηθεί η διάρκεια της εργάσιμης ημέρας. Δεύτερο, αν αυξηθεί η ένταση της εργασίας. Τρίτο, αν μειωθεί το βιοτικό επίπεδο των εργατών και τέταρτο αν αυξηθεί ο αριθμός των απασχολούμενων εργατών. Στις τέσσερις αυτές περιπτώσεις που η απόσπαση υπεραξίας αυξάνεται χωρίς να έχουν μεταβληθεί οι τεχνικές συνθήκες παραγωγής, αυξάνεται η απόσπαση απόλυτης υπεραξίας.

Όμως η χρήση των τεχνικών απόσπασης απόλυτης υπεραξίας έχει όρια. Η αύξηση των ωρών εργασίας, η εντατικοποίηση της καθώς και η μείωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων προσκρούουν τόσο σε βιολογικούς όσο και σε κοινωνικούς περιορισμούς. Η αύξηση του αριθμού των απασχολουμένων εξάλλου προσκρούει στο όριο της πλήρους απασχόλησης του εργατικού δυναμικού σε συνδυασμό με την αύξηση της τιμής της εργασιακής δύναμης πάνω από την αξία της, καθώς αυξάνεται η ζήτηση για εργατικά χέρια και μειώνεται ο εφεδρικός στρατός των ανέργων. Περαιτέρω ιδιαίτερη μνεία σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο θα πρέπει να γίνει για την σημασία του πλασματικού-χρηματικού κεφαλαίου, το οποίο παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην προώθηση και επιτάχυνση της διαδικασία συσσώρευσης για το κεφάλαιο συνολικά, το βάθεμα της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, την διατήρηση και αύξηση της κερδοφορίας στην τρέχουσα συγκυρία. Από αυτή την άποψη πρέπει να τονιστεί η δυνατότητα της χρηματοπιστωτικής σφαίρας να συνεχίζει να παράγει κέρδη συμβάλλοντας στην διατήρηση ή και αύξηση της μάζας των κερδών ακόμα και όταν η διαδικασία της πραγματικής συσσώρευσης αντιμετωπίζει προβλήματα. Δηλαδή, ακόμα και όταν ο συνδυασμός τεχνικών απόσπασης απόλυτης και σχετικής υπεραξιας έχει φθάσει στα όρια του και ο νόμος της αξίας κάνει απειλητική την παρουσία του θέτοντας σε κίνδυνο την κερδοφορία του κεφαλαίου. Βέβαια, το τίμημα για αυτή την «διευκόλυνση» είναι η συγκάλυψη και το βάθεμα των αντιφάσεων στο επίπεδο της πραγματικής συσσώρευσης, που τελικά είναι και η σφαίρα όπου πρωτογενώς αποσπάται η υπεραξία, με τελικό αποτέλεσμα την επίταση των προβλημάτων υπερσσυσώρευσης που οδήγησαν και στην τρέχουσα ιστορικών διαστάσεων κρίση.

Από την φούσκα της νέας οικονομίας …

Ιστορικά, η αμερικανική οικονομία, υπήρξε η πιο προηγμένη από την άποψη της εφαρμογής τεχνικών απόσπασης σχετικής υπεραξίας στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Καθώς όμως επιχειρήθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και μετά, να επιταχυνθεί η συσσώρευση (και να ξεπεραστούν τα προβλήματα που δημιουργούσε στην κερδοφορία η αύξηση της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου), σιγά-σιγά οι τεχνικές απόσπασης απόλυτης υπεραξίας άρχισαν να παίρνουν την σκυτάλη σε σχέση με τις τεχνικές απόσπασης σχετικής υπεραξίας με ότι αυτό συνεπάγεται για τις εργασιακές σχέσεις. Ο νέος συνδυασμός τεχνικών απόσπασης σχετικής και απόλυτης υπεραξίας, με αυξημένη συμμετοχή των τεχνικών απόσπασης απόλυτης υπεραξίας, έφερε μια νέα επιτάχυνση της διαδικασίας συσσώρευσης, και οδήγησε στη δημιουργία της μεγαλύτερης μέχρι τότε χρηματιστηριακής φούσκας από την δεκαετία του 1920, που επηρέασε κατά κύριο λόγο τις τιμές των μετοχών της λεγόμενης «νέας οικονομίας», οι οποίες αποτελούσαν και την αιχμή του δόρατος της συσσώρευσης.
Στο πλαίσιο της «νέας οικονομίας» ήταν που για πρώτη φορά έγινε αντιληπτό ότι και ο νέος συνδυασμός τεχνικών απόσπασης σχετικής και απόλυτης υπεραξίας είχε όρια, καθώς η χρήση των τεχνικών απόσπασης απόλυτης υπεραξίας, πολύ σύντομα προσέκρουσε στους βιολογικούς και κοινωνικούς περιορισμούς που χαρακτηρίζουν την εφαρμογή τους. Έτσι χρειάστηκε να συμπληρωθούν με την εκτεταμένη χρήση του πλασματικού-χρηματικού κεφαλαίου. Η φούσκα διογκώθηκε εξαιτίας της ταχύτητας επέκτασης της προσφοράς πιστωτικού χρήματος και συνδυάστηκε τόσο με την αύξηση του χρέους των νοικοκυριών σε δυσθεώρητα ύψη, όσο και με δραματική επιδείνωση του ελλείμματος του ισοζυγίου των τρεχουσών συναλλαγών. Όταν η φούσκα «έσπασε», (εξ’ αιτίας των αυξήσεων της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου και της πτώσης του ποσοστού κέρδους που επιταχύνθηκε από την κρίση του πλασματικού-χρηματικού κεφαλαίου), την άνοιξη του 2000, η αμερικανική οικονομία αντιμετώπιζε τον κίνδυνο να εισέλθει σε βαθύτατη ύφεση. Όμως η ύφεση που ακολούθησε το 2001 δεν ήταν ιδιαίτερα έντονη. Η αποφυγή της βαθιάς ύφεσης εξασφαλίστηκε μέσω μέτρων όπως ο συνδυασμός φοροαπαλλαγών και επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής. Από την πλευρά της νομισματικής πολιτικής, η κατάσταση αντιμετωπίστηκε με την ταχύτερη και πιο εκτεταμένη χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής στην ιστορία των ΗΠΑ, ωθώντας τα πραγματικά επιτόκια σε αρνητικά επίπεδα για πρώτη φορά από το 1970. Αυτή όμως η επιτυχημένη αποφυγή της ύφεσης συνεπαγόταν το κόστος της διατήρησης όχι μόνο των ανισσοροπιών που είχαν οδηγήσει σε αυτή, αλλά και το επιπλέον πρόβλημα της υπερβάλλουσας ρευστότητας στην οικονομία, (λόγω της παρατεταμένης διατήρησης χαμηλών επιτοκίων) που οδήγησε στην ανεξέλεγκτη συμπεριφορά των χρηματοπιστωτικών αγορών.

…στους ωκεανούς της ρευστότητας

Έτσι, το τέλος της χρηματιστηριακής φούσκας διαδέχθηκε η φούσκα των ακινήτων ως το νέο προνομιακό πεδίο επέκτασης του χρηματικού κεφαλαίου σε συνθήκες χαμηλών επιτοκίων, προκειμένου να διατηρηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Αυτή ακριβώς η κατάσταση έκρυβε στο εσωτερικό της τους όρους μιας νέας κρίσης καθώς η συσσώρευση τώρα πια στηριζόταν σχεδόν αποκλειστικά στην αναστολή της λειτουργίας του νόμου της αξίας με την αλόγιστη επέκταση του πλασματικού-χρηματικού κεφαλαίου. Αυτή η κρίση, επίσημα τουλάχιστον φαίνεται να βρίσκεται σε εξέλιξη από το περασμένο καλοκαίρι και δεν είναι άλλη από την κρίση των λεγόμενων «δανείων χαμηλής πιστοληπτικής διαβάθμισης» η των «δανείων των φτωχών».Η θρυαλλίδα που την πυροδότησε ήταν η ξαφνική ανακάλυψη ότι έχουν αυξηθεί σημαντικά τα προβλήματα αποπληρωμής των στεγαστικών δανείων μειωμένης εξασφάλισης. Τα δάνεια αυτά δίνονταν σε άτομα με ιδιαίτερα χαμηλό εισόδημα έχοντας προκαταβάλλει πολύ μικρό ποσοστό της αξίας του ακινήτου που αγόραζαν (5% ή και λιγότερο). Επιπλέον, δίνονταν με εγγύηση του ιδίου του ακινήτου και με υψηλότερα (και συνήθως κυμαινόμενα) επιτόκια λόγω της χαμηλής πιστοληπτικής ικανότητας των δανειζόμενων. Μέχρι πρόσφατα τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα στις ΗΠΑ μπορούσαν να χρηματοδοτούν την αποπληρωμή τέτοιων στεγαστικών δανείων με δύο τρόπους. Πρώτον, μέσω της αύξησης των ωρών εργασίας τους, (όπως επισημάναμε οι ΗΠΑ είναι πρωταγωνιστής σε αυτή την κούρσα τα τελευταία χρόνια), ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι κάτι τέτοιο είναι ιδιαίτερα προσοδοφόρο για το κεφάλαιο συνολικά, καθώς οι επιπλέον ώρες εργασίας συμβάλλουν στην απόσπαση επιπλέον υπεραξίας από τους εργαζόμενους. Δεύτερον, καθώς μέχρι πρόσφατα οι τιμές των ακινήτων αυξάνονταν, η εξυπηρέτηση αυτών των δανείων γινόταν πιο εύκολη (μέσω αναχρηματοδοτήσεων) ενώ πολλοί δανειολήπτες πωλούσαν τα ακίνητα που είχαν αγοράσει εισπράττοντας ποσά μεγαλύτερα από το συνολικό ποσό που έπρεπε να καταβάλουν προκειμένου να αποπληρώσουν τα δάνεια τους. Το πρόβλημα στην αμερικανική οικονομία άρχισε να εμφανίζεται όταν η κεντρική τράπεζα άρχισε να αυξάνει επιτόκια κάνοντας πιο δύσκολη των αποπληρωμή αυτών των δανείων, αλλά και λόγω προβλημάτων στο επίπεδο αυτού που στα αστικά οικονομικά ονομάζεται «πραγματική οικονομία» ή για τον Μαρξισμό αποτελεί το παραγωγικό κεφάλαιο. Φαίνεται δηλαδή, ότι ύστερα από μια αρκετά μακρά περίοδο καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που αύξησαν την συμμετοχή στην συσσώρευση των τεχνικών απόσπασης απόλυτης υπεραξίας, αυξάνοντας δραματικά τον βαθμό εκμετάλλευσης και τα κέρδη, για μια ακόμη φορά η συσσώρευση παρουσιάζει σημεία κόπωσης. Μάλιστα, αρκετοί αμερικανοί μαρξιστές οικονομολόγοι, σε διάφορες πρόσφατες εμπειρικές μελέτες, υποστηρίζουν ότι η τάση του ποσοστού κέρδους να πέφτει ξαναρχίζει να ενισχύεται σε σχέση με τις προαναφερθείσες αντίρροπες δυνάμεις που κινητοποιήθηκαν από τις αναδιαρθρώσεις. Εξ’ αιτίας των παραπάνω, τα υψηλότερα επιτόκια ενώ ωφελούν την πλευρά των χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων του κεφαλαίου κάνουν πιο δύσκολα τα πράγματα για την πλευρά των παραγωγικών δραστηριοτήτων του, με το να αυξάνουν το κόστος των επενδύσεων του παραγωγικού κεφαλαίου. Το γεγονός αυτό ενίσχυσε την τάση για ύφεση της αμερικανικής οικονομίας στο σύνολο της, καθώς τελικά το παραγωγικό κεφάλαιο είναι αυτό που πρωτογενώς αποσπά την υπεραξία, μέρος της οποίας αναδιανέμεται μέσω της πληρωμής τόκων στο χρηματικό κεφάλαιο. Δηλαδή, το πρόβλημα στην κτηματαγορά προέκυψε γιατί συνολικά ο αμερικανικός καπιταλισμός ασθμαίνει και επομένως η εργατική τάξη και τα λαϊκά και μεσαία στρώματα δεν διαθέτουν επαρκή εισοδήματα.

Η διεθνής διάσταση της κρίσης των «δανείων χαμηλής πιστοληπτικής διαβάθμισης»

Σήμερα, η κρίση στην αμερικάνικη κτηματαγορά έχει μετατραπεί σε κρίση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτό έγινε όχι μόνο γιατί κινδυνεύουν οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί που έχουν δώσει τέτοια επισφαλή δάνεια (τα οποία άλλωστε δεν είναι παρά το 14% των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ) αλλά γιατί με βάση αυτά τα δάνεια το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα (και όχι μόνο το αμερικάνικο) είχε ανοίξει σε διεθνή κλίμακα, πολλαπλασιαστικά μέσα από την δημιουργία ειδικών παραγώγων προϊόντων μια σειρά άλλες δραστηριότητες κερδοφορίας που τώρα και αυτές, με την σειρά τους κινδυνεύουν. Δημιουργήθηκε δηλαδή μια κατάσταση ντόμινο. Οι τράπεζες (αμερικανικές κατά βάση αλλά και ξένες) εξέδιδαν τα στεγαστικά δάνεια, τα οποία στη συνέχεια τιτλοποιούσαν πουλώντας τα σε διάφορους καπιταλιστές-κερδοσκόπους (περιλαμβανομένων και «ταμείων αντιστάθμισης κινδύνου» Hedge Funds). Περαιτέρω, η πώληση αυτών των τίτλων εξασφάλιζε ρευστό με το οποίο οι τράπεζες εξέδιδαν ακόμη περισσότερα στεγαστικά δάνεια. Το «αεροπλανάκι» παρουσίασε τις πρώτες «βλάβες» όταν παρουσιάσθηκαν τα προβλήματα στην αποπληρωμή των δανείων μειωμένης εξασφάλισης και μια σειρά τράπεζες βρέθηκαν αντιμέτωπες με μαζικές αιτήσεις ρευστοποίησης των τίτλων που είχαν πουλήσει στους διάφορους κερδοσκόπους. Ταυτόχρονα προέκυψαν ανησυχίες και για την κεφαλαιακή επάρκεια όχι μόνο των κερδοσκοπικών οργανισμών που αγόραζαν τέτοια προϊόντα αλλά και των τραπεζών αυτών καθαυτών που υπήρχε υπόνοια ότι είχαν χρηματοδοτήσει τέτοιους οργανισμούς. Ως αποτέλεσμα προκλήθηκε κρίση εμπιστοσύνης, και οι τράπεζες ουσιαστικά έπαψαν να δανείζουν η μία την άλλη βραχυκυκλώνοντας τις κυριότερες διατραπεζικές αγορές (σε ΗΠΑ,Ευρώπη, και Βρετανία), πράγμα που επιδείνωσε τα πράγματα ακόμα περισσότερο.

Περαιτέρω, το πρόβλημα πέρασε και στις διεθνείς κεφαλαιαγορές γιατί οι τράπεζες είναι εισηγμένες σε αυτές και μάλιστα με σημαντική βαρύτητα. Επισημαίνεται ότι οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι καθώς όταν μια τράπεζα αντιμετωπίσει πρόβλημα, τότε ενδεχομένως να κινδυνεύσουν και μια σειρά επιχειρήσεις που αυτή έχει δανειοδοτήσει (πολλές εκ των οποίων είναι επίσης εισηγμένες στα χρηματιστήρια) ακόμη και αν από μόνες τους δεν είχαν προβλήματα. Μια άλλη ενδιαφέρουσα πτυχή βρίσκεται στο ότι, το διάστημα μέχρι και λίγο πριν από την εκδήλωση της κρίση (Ιούλιος 20007) είχε σημειωθεί μια άνοδος των χρηματιστηρίων λόγω ενός κύματος εξαγορών και συγχωνεύσεων επιχειρήσεων οι οποίες πραγματοποιούνταν μέσω κερδοσκοπικών οργανισμών (HEDGE FUNDS). Η χρηματοδότηση και αυτού του τύπου των δραστηριοτήτων υπήρξε ανάλογη με αυτή των επισφαλών στεγαστικών δανείων. Οι κερδοσκοπικοί οργανισμοί δανείζονταν από τις τράπεζες και οι τράπεζες τιτλοποιούσαν και πωλούσαν τα δάνεια αυτά σε τρίτους για να αντλήσουν ρευστότητα και να κάνουν επιπλέον δάνεια. Καθώς όμως αυξανόταν η ανησυχία για την επίπτωση που θα είχε η τυχόν εισδοχή των ΗΠΑ σε ύφεση για την παγκόσμια οικονομία φαίνεται ότι το κύμα εξαγορών ανεστάλη, και οι τράπεζες γίνονταν πιο επιφυλακτικές στις χρηματοδοτήσεις τους, ενώ οι κερδοσκοπικοί οργανισμοί, που αυτοτροφοδοτούνταν μέσω των εξαγορών, αντιμετωπίζουν ένα επιπλέον πρόβλημα. Το συνδυασμένο αποτέλεσμα είναι η ένταση των προβλημάτων στον τραπεζικό τομέα σε ΗΠΑ και Ευρώπη, με τις χρεοκοπίες των κυριότερων τραπεζών του δυτικού καπιταλισμού γεγονός που οδήγησε στην εξαγγελία των πρωτοφανών από την εποχή της κρίσης του 1929-33 προγραμμάτων διάσωσης, η αναταραχή και νευρικότητα στα χρηματιστήρια. Οι κεντρικές τράπεζες παρενέβησαν και παρεμβαίνουν, με χορήγηση ρευστότητας σε μια προσπάθεια να εξομαλύνουν την κατάσταση στην διατραπεζική αγορά, γεγονός που βραχυχρόνια τουλάχιστον στέφθηκε από επιτυχία. Στην συνέχεια όμως η απότομη υποχώρηση των χρηματιστηριακών δεικτών οδήγησε τόσο την αμερικανική κεντρική τράπεζα όσο και ταυτόχρονα τις κεντρικές Τράπεζες της Ευρώπης, Βρετανίας, Σουηδίας και Ελβετίας σε μια πρωτοφανή στην ιστορία του καπιταλισμού μη προγραμματισμένη μεγάλη μείωση επιτοκίων προκειμένου να βοηθηθούν οι χρηματοπιστωτικές αγορές και η παγκόσμια οικονομία.

Παρόλα αυτά ο πρόδηλα δομικός χαρακτήρας της κρίσης μας οδηγεί στην εκτίμηση ότι όχι μόνο τα νομισματικά μέτρα και τα προγράμματα αναπλήρωσης των χαμένων κεφαλαίων των τραπεζών σε βάρος των εργαζομένων αλλά ακόμα και ο συνδυασμός τους με δημοσιονομικά μέτρα δεν πρόκειται να οδηγήσει στην ουσιαστική άμβλυνση των προβλημάτων που έχουν προκύψει αν δεν υπάρξουν και νέα διαρθρωτικά μέτρα στην κατεύθυνση της αύξησης του βαθμού εκμετάλλευσης που θα δώσει νέα υπεραξία για να καλυφθούν οι απώλειες. Φυσικά για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι θα κληθούν «ελλείψει άλλου καθίσματος να καθίσουν στο άδικο». Όσο για το οριστικό ξεπέρασμα της δομικής κρίσης υπερσυσσώρευσης που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο καπιταλισμό από την δεκαετία του 1970, συνέχεια και κορύφωση της οποίας είναι η σημερινή ιστορικών διαστάσεων χρηματοπιστωτική κρίση, με τέτοιου είδους μέτρα εκτιμούμε ότι δεν είναι εφικτή. Ο λόγος είναι ότι ιστορικά η σημαντικότερη πηγή αυξήσεων της υπεραξίας, ειδικά μετά τα πρώτα στάδια ανάπτυξης του καπιταλισμού, υπήρξαν οι μεταβολές στις τεχνικές μεθόδους παραγωγής. Στο βαθμό που η αύξηση της υπεραξίας δεν στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην απόσπαση σχετικής υπεραξίας, τότε δεν μπορούμε να πούμε ότι μια κρίση υπερσυσσώρευσης ξεπεράστηκε.

Αθήνα 15/10/2008
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΤΗΣ: ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

Όλο και περισσότερο η κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη μοιάζει με τα «Καινούργια ρούχα του Βασιλιά», του παραμυθιού εκείνου που ενώ ο λαός του πεινούσε, εκείνος ασχολούμενος με τα πλούσια και φανταχτερά του ενδύματα, ,τελικά τιμωρήθηκε παρελαύνοντας γυμνός μπροστά στο λαό του.

'Ετσι και οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί γίγαντες, ενώ δέχονται απανωτές και αλλεπάλληλες ενέσεις χρυσού απο τους μέχρι πρότινος ιέρακες του νεοφιλελευθερισμού, τελικά αυτό που θα απομείνει ,θα είναι τα χρυσοποίκιλτα κουρέλια τους, που θα ανεμίζουν απο τη Wall Street μέχρι το City του Λονδίνου και απο τη Σαγκάη μέχρι τα νεόκτιστα χρηματιστήρια της Μόσχας.
Το άσχημο είναι ότι αυτή η ιστορία δέ θα τελειώσει με το γνωστό τρόπο που τελειώνουν τα παραμύθια αλλα με το "αυτοί ζουσαν, ζούν και θα ζούν στο μέλλον καλά.

Αλλά αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς, θα ζούμε και πάλι χειρότερα".

Tο κεφάλαιο και η παγκόσμια αστική τάξη φαινόταν να τα έχει όλα.!!:

• Παγκόσμια κυριαρχία σε οικονομικό επίπεδο,

• στρατιωτική ισχύ και γαιωστρατηγικά πλεονεκτήματα,

• εργατικό κίνημα που ψάχνει ακόμη τους δρόμους για την ανάτασή του,

• (αναπτυσσόμενες χώρες να εξυπηρετούν την ανάγκη των ισχυρών πυλώνων του κεφαλαίου για φτηνή εργατική δύναμη και τόνωση των αγορών.
  Γιατί όμως φτάσαμε μέχρι εδώ.!?

Η απίστευτη διόγκωση του Χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, στις ΗΠΑ και παγκόσμια, δημιούργησε ένα τέρας σε διαστάσεις και διαθέσεις, όπου για να μπορέσει να επιβιώσει και να εξαπλωθεί, κατέφαγε αποταμιεύσεις και αποθεματικά ασφαλιστικών οργανισμών, δημιούργησε ψεύτικες προσδοκίες σε χιλιάδες δανειολήπτες, και τώρα απειλεί να βυθίσει τον κόσμο της εργασίας σε ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση στην εκρηκτική αύξηση της ανεργίας, της ακρίβειας και της φτώχιας, σε ολόκληρο τον κόσμο.

Δεν είναι μόνο λοιπόν τα «τοξικά ομόλογα» που ισχυρίζονται ότι προκάλεσαν την κρίση, είναι πρίν απ’ όλα η ταξική πολιτική που καθηλώνει τις ανάγκες των εργαζομένων και την εξέλιξη της κοινωνίας στο μέγεθος των κερδών του κεφαλαίου. Είναι η ίδια η φύση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής

Αυτές οι εξελίξεις δεν καταρρίπτουν μονάχα τα δόγματα και τις δοξασίες του νέο-φιλελευθερισμού, έτσι όπως τον γνωρίσαμε τα τελευταία 30 χρόνια.

Αποδεικνύουν ταυτόχρονα με τον ποιο τρανταχτό τρόπο

• την εύθραυστη ισχύ του παγκόσμιου καπιταλισμού, ο οποίος κλονίζεται μπροστά στις ίδιες του τις αντιφάσεις, ανίκανος να διαχειριστεί προς όφελος του κόσμου της εργασίας, τον τεράστιο πλούτο που παράγει,

• την «πραγματική ηλικία» ενός γερασμένου τρόπου παραγωγής που καταστρέφει τον άνθρωπο και τη φύση προκειμένου να διασώσει τη δυνατότητα των ισχυρών να αυξάνει τα κέρδη του.

• τις εσωτερικές συγκρούσεις μιάς παγκόσμιας τάξης που πίσω από τις στημένες φωτογραφίες για παράδειγμα των ευρωπαίων ηγετών, κρύβεται όχι μόνο η πολική που θα αντιμετωπίσει την κρίση σήμερα , αλλά και η εξασφάλιση καλύτερων θέσεων για την επομένη ημέρα απέναντι στις ΗΠΑ.

Αλήθεια πόσο αηδιασμένοι πρέπει να νοιώθουν οι κατεστραμμένοι από τον τυφώνα Κatrina κάτοικοι της Ν. Ορλεάνης, τα εκατομμύρια μεταναστών, αστέγων, οι άνεργοι και οι ανασφάλιστοι της Γηραιάς Ηπείρου, οι πυρόπληκτοι στην Ηλεία, τα αμέτρητα θύματα της ελεύθερης αγοράς που βλέπουν τους ηγέτες τους σε Ευρώπη και Αμερική να μοιράζουν 3,5 τρις € , τη στιγμή που οι ίδιοι αγνοούνται από την κρατική προστασία και μέριμνα.

Τα κεφάλαια που με τόση ευκολία μοιράζουν οι κκ. Πόλσον, Μπραόυν και Αλογοσκούφης στις τράπεζες, λες και τους ανήκουν θα ήταν αρκετά για να επουλώσουν τις πληγές των λαών που καθημερινά αιμορραγούν.

Στο ίδιο έργο και οι θλιβεροί ηγέτες της χώρας μας.

Αφού ξεκοκάλισαν τα δομημένα ομόλογα, κοινώνησαν τα Βατοπεδικά αντίδωρα, μπούχτισαν από τις μίζες της SIEMENS, και τακτοποίησαν όπως αρμόζει σε συγγενείς – κουμπάρους τα κρατικά έσοδα, ήρθαν με ύφος θλιμμένου συγγενή να μας μιλήσουν για την οικονομική κρίση και να χαρίσουν 28δις σε τράπεζες και πιστωτικούς οργανισμούς.

Ταυτόχρονα προχωρούν σα να μη συμβαίνει τίποτε στις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων(Ολυμπιακή-Λιμάνια, αεροδρόμια, ΟΣΕ, ΕΛΤΑ) που τα ξεπουλάνε σήμερα, για να τα ξαναπάρουν πίσω όταν πάψουν να είναι κερδοφόρα για τα νέα αφεντικά τους.

Και αυτά ενώ ΚΑΜΙΑ τράπεζα δεν έκλεισε τα τελευταία 15 χρόνια με ζημιές ή έστω με μείωση κερδών.

Αντίθετα το 2007 σε σχέση με το 2006:

Eurobank: αύξηση κερδών 32,1% (851 εκ.€)- Τρ.Πειραιώς: 50%- (653 εκ.€)- Marfin: 130% (563,4 εκατ.€).

• Κέρδη που μάζεψαν από τους εργαζόμενους που κρατάν ομήρους με στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια, κάρτες και ψηλά επιτόκια.

• που απολαμβάνουν ξεζουμίζοντας τους εργαζόμενους τους, απαιτώντας περισσότερη δουλειά και αφοσίωση.

Και αντί να τους πάρουν με τις πέτρες…

• Το ΠΑ.ΣΟ.Κ προκρίνοντας το «εθνικό συμφέρον» αποδέχεται αδιαμαρτύρητα τα μέτρα της κυβέρνησης, και υποκύπτει «καρτερικά» στις επιθυμίες των ισχυρών τμημάτων της αστικής τάξης.

• τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς είναι απασχολημένα με τον διαγκωνισμό για την πρωτιά στις επερχόμενες εκλογές,

• το ένα υψώνοντας κι άλλο τον ήδη ψηλό φράχτη που κρύβεται για να περιφράξει την λαϊκή οργή και να την μετατρέψει σε ανέξοδη για το σύστημα διαμαρτυρία και για να ιδιοποιηθεί τις ένδοξες σελίδες ενός παρελθόντος που δεν του ανήκει..

• και το άλλο ασκούμενο στην ελεύθερη συμβίωση με σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις και πρακτικές, καλλιεργεί αυταπάτες για τη δυνατότητα των εργαζομένων να αλλάξουν τη ζωή τους, χωρίς την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας.

• και το ΛΑΟΣ ψάχνει τους τρόπους να μη συνθλιβεί εκλογικά κάνοντας προτάσεις συνεργασίας με τον Καραμανλή.

Η συνδικαλιστική ηγεσία από την άλλη υπόλογη και η ίδια για τον ασπασμό της σε όλα τα ιδεολογικά δόγματα που καλλιέργησαν τα φαινόμενα της κρίσης,

• αδυνατεί και δε θέλει να αμφισβητήσει τους θεμελιώδεις νόμους της οικονομικής κυριαρχίας του κεφαλαίου,

• φοβάται και υπονομεύει ένα κίνημα ανατροπής της οικονομικής πολιτικής της Ν.Δ, αφού και η ίδια έχει συμβάλει από την πλευρά της . Με τη νωχελική, αδύναμη και υποτονική στάση της απέναντι σε κάθε επίθεση της κυβέρνησης, την υπογραφή(ακόμη μίας) προδοτικής συμφωνίας με τον ΣΕΒ μεσούσης της μάχης ενάντια στο ασφαλιστικό.

• Σε αυτό το περιβάλλον οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να εγκλωβιστούν για άλλη μία φορά στη φιλολογία της οικονομικής κρίσης που δήθεν ενωμένοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Ούτε σε εκλογικές αυταπάτες που απλά θα αναβάλλουν το χρόνο της επίθεσης που ετοιμάζουν.

Το κεφάλαιο όπως πάντα κάνει, θα επιχειρεί να λύσει τις δικές του αντιφάσεις και αδυναμίες σε βάρος των εργαζομένων. Τώρα και κατά τη διάρκεια της κρίσης και της ύφεσης που θα διαρκέσει για χρόνια, θα γίνεται ποιο αδίστακτο και επικίνδυνο. Παλιότερα δε δίστασε σε αντίστοιχες καταστάσεις να ρίξει την ανθρωπότητα στην άβυσσο του πολέμου. Τώρα κανείς δεν ξέρει εάν θα είναι αρκετός ο ταξικός πόλεμος που ετοιμάζουν για να ξεπεράσουν την κρίση που δημιούργησαν.

Η κρίση για τους εργαζόμενους δεν εμφανίστηκε τώρα που δεν ανθίζουν τα κέρδη των Βιομηχάνων και των Τραπεζιτών.

Η μόνιμη και σταθερή κρίση που βρίσκεται ο καπιταλισμός εκφράζεται πρίν απ’ όλα στο επίπεδο ζωής και διαβίωσης που εξασφαλίζει στην τεράστια κοινωνική πλειοψηφία σε σχέση με τις υπαρκτές δυνατότητες που μπορεί να εξασφαλίσει μία άλλη κοινωνική οργάνωση που δεν στηρίζεται στην ατομική ιδιοκτησία το ατομικό κέρδος και την εκμετάλλευση.

Δεν είμαστε μία οικογένεια εργαζόμενοι και κεφάλαιο.

Δεν κερδίσαμε τίποτε όταν οι δείκτες τους ήταν ανοδικοί, δεν κερδίζουμε και τώρα που ανοίγουν τρύπες στα πατώματα των χρηματιστηρίων τους.

• Συμβάλλουμε και είμαστε κομμάτι εκείνης της πλευράς του εργατικού κινήματος που αμφισβητεί τη σημερινή πορεία, αντίληψη, δομή και φιλοσοφία του. Παλεύουμε και συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου από κράτος, μηχανισμούς εξουσίας και ελέγχου, ανατρεπτικού, διεκδικητικού και ασυμβίβαστου κινήματος των εργαζομένων.

ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΘΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΕΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ ΤΩΝ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΜΕΤΡΑ ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΕΕ – ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

• ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ – ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ – ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

• ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΣΕ ΠΑΙΔΕΙΑ -ΥΓΕΙΑ

• ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΣΙΜΟΥ ΧΡΟΝΟΥ - ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

• ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ

• ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΦΟΡΩΝ ΣΤΑ ΕΙΔΗ ΛΑΪΚΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ

• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΛΙΣΤΑΣ ΣΤΑ ΒΑΡΕΑ.Α.Ε

• ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ-ΠΛΗΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ Κ’ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ

• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ Κ’ ΑΥΘΕΡΕΣΙΑ

• ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΩΞΗ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ.

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ

ΣΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ!!

AΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ

Κείμενο-Κάλεσμα Α.Ρ.Μ.Ο

Η ΑΠΕΡΓΙΑ να γίνει η ΑΡΧΗ για την ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ του ΝΟΜΟΥ και της ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Δ

εν πέρασε πολύς καιρός από τότε που σοκαρισμένη η ελληνική κοινωνία «υποδέχονταν» το πόνημα των «σοφών» υπο την καθοδήγηση του πρόωρα συνταξιοδοτημένου αντιπροέδρου του ΣΕΒ, κ. Αναλυτή.

Τότε, ακόμη και το «παιδί για τις βρωμοδουλειές», ο γραμματέας πολ. σχεδιασμού της Ν.Δ Καραχάλιος δήλωνε τη διαφωνία του (ΝΕΤ 17/10/2007) με τις συγκεκριμένες προτάσεις.

Σήμερα, μετά και τη δημοσιοποίηση του Ν/Σ της Φα. Πα. Πετραλιά, μόνο δέος μπορεί να προκαλέσει η αντίστοιχη με το πόρισμα Αναλυτή, κοινωνική αναλγησία και η βαθιά αντεργατική αντίληψη και φιλοσοφία που το χαρακτηρίζει :

• Αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης
• Κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων
• Μείωση των επικουρικών συντάξεων
• Αύξηση των απαιτούμενων ενσήμων για υγειονομική κάλυψη
• Ενοποίηση ταμείων

Η λογική που διαπερνά την κυβέρνηση και συνεπώς και το συγκεκριμένο ν/σ, πηγάζει από τη νεοφιλελεύθερη αντίληψη του «ανθρώπου πλαστελίνη», που θεωρεί ότι οι ανθρώπινες ανάγκες, τα δικαιώματα και οι αντοχές διαμορφώνονται σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς και τις «αντοχές» της οικονομίας.

Στα πλαίσια μίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής αυτό σημαίνει ότι το εργατικό κόστος πρέπει να συμπιεστεί σε όλες του τις μορφές. Είτε στο επίπεδο του χρηματικού μισθού, είτε του λεγόμενου κοινωνικού μισθού.

Ένας στόχος λοιπόν του ν/σ είναι στην ουσία η συμπίεση ακόμη περισσότερο του λεγόμενου κοινωνικού μισθού

1. Μεγαλώνοντας την παραμονή στην εργασία ως αναγκαίο παράγοντα αύξησης της παραγωγής αξίας από τους εργαζόμενους καθώς και εισφοράς τους στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

2. Μειώνοντας το κόστος και το χρόνο για τις παροχές που το κράτος είναι υποχρεωμένο να καλύπτει στο επίπεδο των συντάξεων.

3. Ελαχιστοποιώντας, μέσω των ενοποιήσεων, το λειτουργικό κόστος των ταμείων και παράλληλα, μέσω της αξιοποίησης των «υγειών» ταμείων, την κάλυψη των ελλειμμάτων άλλων και προφανώς την αναίρεση των κατακτήσεων των εργαζομένων σε αυτά.

· Παράλληλα διαμορφώνουν ένα κλίμα γενικευμένης ανασφάλειας, που θα τροφοδοτήσει μαζικά, αναζήτηση στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, τρόπων εξασφάλισης εισοδήματος και υγειονομικής κάλυψης, οι πρώτες διαφημίσεις των τραπεζών για συνταξιοδοτικά πακέτα έχουν ήδη κυκλοφορήσει.

· Ανοίγουν το δρόμο για τη (δηλωμένη άλλωστε από τη ΝΔ) θέσπιση της κατώτατης σύνταξης, του επιδόματος ΤΕΛΟΥΣ δηλαδή που φιλοδοξούν να θεσμοθετήσουν, στα πλαίσια ενός ανταποδοτικού συστήματος των τριών πυλώνων με βασικό αυτό της ιδιωτικής ασφάλισης.

· Nα καταφέρουν ένα ακόμη σοβαρό πλήγμα στη θέση των εργαζομένων στην κοινωνία σε όφελος της ισχύος και της εξουσίας του κεφαλαίου.

Μ

έσα στο πλάισιο που έχει καθορίσει η Ευρ. Ένωση και σε συνέχεια του νόμου για τις εργασιακές σχέσεις, της αρχής για την άρσης της μονιμότητας στο δημόσιο, στη απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και του ωραρίου, στην απελευθέρωση των απολύσεων στην ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, στην κατάργηση του 8ωρου,στην αμφισβήτηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και συμβάσεων, στο ξεπούλημα και την απαξίωση της δημόσιας περιουσίας.

Η ψήφιση αυτού του νομοσχέδιου, θέλει να ξελασπώσει από το βούρκο των σκανδάλων ,της απαξίωσης και της αφερεγγυότητας που έχει υποπέσει στο σύνολο της κοινωνία αλλα πολύ περισσότερο της αστικής τάξης, στην οποία και θέλει να αποδείξει τη δυνατότητά της να κυβερνά, να διαχειρίζεται τη λαϊκή δυσαρέσκεια για λογαριασμό της εξουσίας της.

Το «ασφαλιστικό κεφάλαιο αλληλεγγύης», εκτός του ότι πουθενά δεν διασφαλίζεται η διαφανής και αξιόπιστη διαχείριση και ο προορισμός του, διαμορφώνει 2 νέα στοιχεία που στην ουσία επιστρέφουν στους εργαζόμενους το λογαριασμό:

1. Το πρώτο αφορά στις αποκρατικοποιήσεις. Επιχειρώντας να αποκρύψει την ταξική σκοπιμότητα της πολιτικής τους σκοπεύει να καταστήσει συνένοχους και συμμέτοχους τους εργαζόμενους στην πολιτική των εκποιήσεων.

2. Αποκρύπτοντας τη βαθιά αντεργατική πολιτική της, συσκοτίζοντας τις βαθύτερες αιτίες που γκρεμίζουν το κοινωνικό κράτος και αμφισβητούν τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Όσο για το ποσοστό είσπραξης από τα έσοδα του ΦΠΑ, εκτός του προφανούς που είναι η έμμεση στην ουσία αρπαγή από τους εργαζόμενους (γιατί αυτοί είναι οι τελικοί καταναλωτές) εισφορών για το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, κανένας δεν μπορεί να διαβεβαιώσει ότι αυτό το μέτρο δεν θα να μετατραπεί σε ένα καλό επιχείρημα για την αύξηση του ΦΠΑ.

Απολύτως τίποτε δεν προκύπτει ως υποχρέωση για το Κεφάλαιο.

Ό

λοι αυτοί οι «οικονομικοί παράγοντες» που παρελαύνουν από τα τηλεοπτικά παράθυρα για να καταγγείλουν τα «δράματα» που υφίστανται από τις απεργίες, είναι αυτοί που χρωστούν 8 δις ακατάβλητες εισφορές στο ΙΚΑ.

Αυτοί που συνωστίζονται έξω από τις πόρτες των εισαγγελέων για να καταδώσουν τους απεργούς είναι οι ίδιοι που αθωώνονται από τα δικαστήρια για τις απλήρωτες ασφαλιστικές τους εισφορές.

Αυτοί που εξοργίζονται για τα χαλασμένα τρόφιμα λόγω της απεργίας της ΔΕΗ είναι οι ίδιοι που όχι λίγες φορές αδιαφορούν για τη δημόσια υγεία και δεν διστάζουν να προωθούν ακατάλληλα και βλαβερά προϊόντα στην αγορά.

Αυτοί που εκφωνούν σήμερα δεκάρικους για την κρίση του ασφαλιστικού συστήματος είναι που απασχολούν 1.100.000 εργαζόμενους χωρίς ασφάλιση. Είναι εκείνοι που υποχρεώνουν χιλιάδες εργαζόμενους μέσα από ελαστικές μορφές απασχόλησης να ζούν σε καθεστώς ανασφάλειας και φόβου για το μέλλον τους.

Είναι οι ίδιοι που ευνοούνται με τις αλλεπάλληλες ρυθμίσεις -που θεσπίζουν οι εκάστοτε υπουργοί- για να πληρώνουν κάποια ποσά ως δόσεις για να εξασφαλίσουν την ασφαλιστική τους ενημερότητα και μετά αθετώντας τη δέσμευσή τους ,να περιμένουν την επόμενη ρύθμιση για να επαναλάβουν το ίδιο.

Είναι οι ..τίμιοι φαρμακοβιομήχανοι οι οποίοι με την ανοχή του κράτους και των κυβερνήσεων αρνούνται να αποδώσουν το 4 % του τζίρου τους στα ασφαλιστικά ταμεία.

Όλοι αυτοί που δεν επέδειξαν την ίδια ευαισθησία όταν σε συνεργασία με το τραπεζικό και χρηματιστηριακό κεφάλαιο κομματικοί και κρατικοί παράγοντες «επένδυσαν» τον κόπο και τον ιδρώτα εκατομμυρίων εργαζομένων γεμίζοντας τα κομματικά ταμεία και τους προσωπικούς τους λογαριασμούς.

Αυτό το χορό των βρικολάκων τον σέρνουν χρόνια τώρα όλες οι κυβερνήσεις.

Ο

αλήστου μνήμης και αναλόγου φυράματος με τον Αναλυτή, κος Σπράος την εποχή της δόξας του Σημίτη , προφήτευε ότι το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης θα καταρρεύσει μέχρι το 2005.

Το μόνο που είδαμε να καταρρέει είναι οι κοινωνικές παροχές και οι αντοχές μας σε ένα καθεστώς πλήρους ασυδοσίας από το κράτος και τους εργοδότες και με τα ελλείμματα να μεγαλώνουν διαρκώς.

Είδαμε ένα κράτος που «τινάζει τα πέτα» απέναντι στις ευθύνες του στους ασφαλισμένους.

Τον περασμένο κιόλας Οκτώβρη η κυβέρνηση προχώρησε σε μία ακόμη ρύθμιση που επιτρέπει με την πληρωμή του 3% των οφειλών των εργοδοτών και χωρίς ουσιαστικά προσαυξήσεις, να θεωρούνται ασφαλιστικά ενήμεροι, χωρίς την απαίτηση πληρωμής του συνόλου των οφειλών.

Το περίφημο 1% του ΑΕΠ που υποχρεούται το κράτος να καταβάλλει από το 2003 συμπεριλαμβανομένου και του 2008 φτάνει στα 3,38 δις €. Αν συνυπολογιστεί και η αναθεώρηση του ΑΕΠ, προστίθενται 500εκ.€ ακόμη.

Από το 2003 δεν έχει καταβάλει και δεν προβλέπεται να καταβληθεί ούτε φέτος από το κράτος , στον κλάδο Παροχών Ασθενείας του ΙΚΑ –ΕΤΑΜ, το ποσοστό που του αναλογεί (3,80%)με αποτέλεσμα να βρίσκεται όχι μονάχα σε ελλειμματική φάση, αλλά και να αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ασθενών.

Σε αυτό το όργιο κρατικής και εργοδοτικής ρεμούλας η αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ αντί να συντονιστεί με τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και να προωθήσει πολιτικά και συνδικαλιστικά το αίτημα για ανατροπή του νόμου, σπέρνει εσκεμμένα αυταπάτες τάχα για κατάργησή από την μελλοντική της κυβέρνηση και κρύβει την ουσιαστική συμφωνία με την πολιτική της κυβέρνησης είτε πίσω από τις κραυγαλέες αδικίες του νόμου είτε στα σημεία εφαρμογής του.

Ο

χυρωμένοι όλοι πίσω από μία ξεφτισμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία προϊόν μαζικής εξαπάτησης, νομιμοποιούνται να νομοθετούν σε βάρος της εκφρασμένης στην πράξη αντίθεσης της κοινωνικής πλειοψηφίας. Όπως πρίν ένα χρόνο με το νόμο πλάισιο έτσι και τώρα επιβεβαιώνουν και με τον τρόπο που μεθοδεύουν την ψήφιση του νόμου το καθεστώς κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού που στην ουσία έχει μετατραπεί η αστική δημοκρατία στη σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Στη μάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη (όπως και σε κάθε αντίστοιχη) πέφτουν οι μάσκες αποκαλύπτονται οι διαθέσεις ,ξεδιπλώνονται οι πραγματικές προθέσεις γίνονται ορατά τα αληθινά συμφέροντα που ο καθένας επικαλείται ότι εκφράζει.

Δύο είναι οι μεγάλες «αποκαλύψεις» στην εξέλιξη για την ανατροπή αυτού του νόμου:

Ο Φασιστικός ρόλος των καναλιών και των κρατικών δημοσιογράφων τους, υπαλλήλων του υπουργείου Προπαγάνδας, υφιστάμενων του Ρουσόπουλου και της κλίκας του. Όλων αυτών που τους μπουκώνουνε χρήματα δόξα, και ισχύ για να λοβοτομούν την κοινωνία.

Και ο ανασταλτικός ρόλος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, που με επικεφαλείς τους προέδρους των κορυφαίων συνδικάτων αντί να ξεσηκώσουν με τα συνθήματα και την πρακτική τους το σύνολο των εργαζομένων στο αίτημα της ανατροπής του νόμου, χαριεντίζονται με την υπουργό και φιλολογούν στο προεδρικό μέγαρο περι κοινωνικής συνοχής.

Αντί να συντονίσουν την αντίσταση με τους μαχόμενους κλάδους και να πνίξουν τον Καραμανλή και την κυβέρνησή του σε ένα ποτάμι λαϊκής οργής, περιφέρονταν στα τηλεοπτικά παράθυρα και έκαναν κριτική στις πρακτικές των απεργών απολογούμενοι για τις συνέπειες τους.

Το ΚΚΕ – ΠΑΜΕ δεν έκανε απολύτως τίποτε παραπάνω από τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Ούτε μία ομοσπονδία, ούτε ένα σωματείο που μετριέται στη δύναμη του ΠΑΜΕ δεν ξέφυγε από την άθλια «αγωνιστική» κλιμάκωση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Η δε Αυτόνομη παρέμβαση – ΣΥΡΙΖΑ όχι μονάχα αρνείται να διαφοροποιηθεί από την πολιτική εκποίησης δικαιωμάτων της ΠΑΣΚΕ, αλλα στελέχη της γίνονται πρωτοπαλίκαρα του Παναγόπουλου για να φιμώσουν κάθε φωνή αντίθεσης σε αυτή τη γραμμή.

Οι εργαζόμενοι έδωσαν και την κοινοβουλευτική και την απαιτούμενη συνδικαλιστική δύναμη στην Αριστερά για να μπορεί να παρεμβαίνει στις εξελίξεις εκφράζοντας τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους, σε αντιπαράθεση με το αστικό πολιτικό και συνδικαλισμό σύστημα. Γιατί άραγε αντί να το διεμβολίζει με τις δυνάμεις του και την επιρροή του σέρνεται πίσω από τις επιλογές του την κρίσιμη στιγμή της αναμέτρησης?

Συντονιζόμαστε με κάθε προσπάθεια που επιχειρεί να διαμορφώσει τους όρους και τις συνθήκες για να εκφραστεί η ριζοσπαστική διάθεση των εργαζομένων, ενάντια στις λογικές του παραδοσιακού συνδικαλισμού, της επιρροής από αστικές αντιλήψεις, και πρακτικές.

Στηρίζουμε την Πρωτοβουλία Α΄Βάθμιων Σωματείων Δημόσιου & Ιδιωτικού Τομέα.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ» ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

Καμιά κατάθεση κανενός νόμου.

Το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ και σήμερα και στο μέλλον εάν ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΟΥΝ: ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

• Πλήρης σύνταξη στα 30 χρόνια εργασίας χωρίς όριο ηλικίας ή στα 55 και 58, 50 και 55 αντίστοιχα για τα βαρέα και ανθυγιεινά.
• Μείωση των εργατικών εισφορών στην προοπτική της άμεσης κατάργησής τους.
• Καμία ισοπέδωση προς τα κάτω κανενός κλάδου, καμιά αλλαγή στα όρια ηλικίας.
• Να καταργηθούν όλοι οι αντεργατικοί νόμοι Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ (Σιούφα-Ρέππα)
• Επιστροφή των κλεμμένων εισφορών των εργαζομένων.
• Καταβολή έντοκα όλων των παρακρατημένων οφειλών από τους εργοδότες.
• Πλήρης και καθολική ασφάλιση όλων των μισθωτών, ανεξάρτητα της μορφής απασχόλησης.
• Κανένας εργαζόμενος ανασφάλιστος, κανένας μετανάστης χωρίς ασφάλεια, κανένας άνεργος χωρίς δικαιώματα.
• Κατάργηση του Ταμείου των ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ από το ΟΕΕ με τους απαράδεκτους όρους που καθορίζει εισφορές μόνο για τους εργαζόμενους ανοίγοντας την όρεξη για αντίστοιχες ρυθμίσεις και σε άλλους κλάδους.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ

Συνέχιση των απεργιακών αγώνων από τα κάτω με τον έλεγχο και τις αποφάσεις απεργιακών συνελεύσεων.

Συντονισμός όλων των απεργιών που βρίσκονται σε εξέλιξη για κοινές πρωτοβουλίες και δράσεις.

Συγχρονισμός με τα αγωνιστικά κομμάτια του φοιτητικού κινήματος για να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις κοινού-αγωνιστικού βηματισμού για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής.

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΟΧΙ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΤΤΑ

AΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ

ΕΝΕΡΓΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ - ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΩΡΑ !!!

Τις τελευταίες μέρες εξελίσσεται μπροστά μας ένα βρώμικο σχέδιο συκοφάντησης και διασυρμού όλων των αγωνιζόμενων κομματιών των εργαζομένων που βρίσκονται στην κεφαλή της μάχης (ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ-ΠΟΕ ΟΤΑ)ενάντια στην αντεργατική μεταρρύθμιση του νόμου Καραμανλή για τα ασφαλιστικά ταμεία.Ένας απίστευτος πόλεμος μαύρης και αισχρής προπαγάνδας συντονιζόμενη απο τα Μέσα Μαζικής Επιβολής ,τον κρατικό μηχανισμό πλύσης εγκεφάλων και "οικονομικούς παράγοντες της αγοράς" (Επιμελητήρια) ,αυτοί δηλαδή που κλέβουν και δέν αποδίδουν τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων.Κατηγορούν ώς υπεύθυνους τους απεργούς μέχρι και για θανάτους ασθενών,όταν οι θάνατοι που προκαλούν οι δικές τους πολιτικές είναι καθημερινοί και αλλεπάλληλοι. Στόχος τους είναι να μεταθέσουν την συζήτηση απο την ουσία του αντιασφαλιστικού ν/σ και των επιπτώσεων του στη ζωή και το μέλλον των εργαζομένων. Να μήνει στο σκοτάδι της παραπληροφόρησης και της ημιμάθειας η πλειοψηφία της κοινωνίας αδρανής και αμέτοχη απέναντι στην επίθεση της κυβέρνησης. Να νομιμοποιηθεί στη μαζική συνείδηση της κοινωνίας η αντιπαράθεση και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους εργαζόμενους που απεργούν και τα θύματα τάχα των απεργών. Να διαμορφώσουν κλίμα παρανομίας σε οποιονδήποτε κλάδο αγωνίζεται, διεκδικεί, μάχεται για τα δικαιώματά του. Δέν είναι ώρα να παραθέσουμε τις επιφυλάξεις και τις διαφωνίες μας για το ρόλο και το περιεχόμενο πλευρών του αγώνα των εργαζομένων στη ΔΕΗ.
Είναι ώρα να πάρουμε τη θέση μας στη μάχη που έχει ξεκινήσει και θα συνεχιστεί μέχρι την απόσυρση του ν/σ,της υπουργού και της κυβέρνησης που το κατεβάζει. Είναι ώρα ο άγριος, ανυποχώρητος και με κάθε μέσο ανεξάρτητος αγώνας των εργαζομένων να παρασύρει και τους νενέκους της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας ,που χτές κιόλας (7/3)την ώρα που οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ δεχόταν επίθεση απο κυβέρνηση ,κανάλια και εισαγγελείς ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ συνιστούσε στη ΓΕΝΟΠ ψυχραιμία και να το "ξανασκεφτεί". Ταυτόχρονα ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ να διαμορφώσουν τους όρους και τις προϋποθέσεις αγωνιστικής ψυχολογίας, ανυποχώρητου και με κάθε μέσο αγώνα μέχρι τη ΝΙΚΗ, εμποδίζοντας κάθε πρωτοβουλία που ξεφεύγει απο τα όριά της υποταχτικής λογικής και δράσης τους. Ξέρουμε ότι δέν είναι εύκολη η αντιπαράθεση με το τείχος που υψώνουν καθημερινά στα μυαλά και τις συνειδήσεις της κοινωνίας.
Ξέρουμε ότι είναι έτοιμοι αντιπολίτευση και συνδικαλιστικές ηγεσίες,να κρατήσουν την ουσία και να διαπραγματευτούν με τηνκυβέρνηση πλευρές του ν/σ.

ΔΕΝ ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ Ν/Σ ΔΕΝ ΠΑΖΑΡΕΥΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ